( 12 ) پس ( از آنكه خداوند متعال را شناختى و بطور اجمال به كيفيّت ايجاد و عوالم برخوردى ، اكنون در تعقيب آنچه گذشت ببيان ديگر بنحو تفصيل بدان كه حقّ تعالى به قدرت و توانائى خود ) شكافت جوّهاى لا يتناهى را ، و اطراف و گوشه‌هاى آن را باز نموده بالاى فضا هوا و جاى خالى را بيافريد ، پس در آن ، آب كه موجهايش متلاطم و پى در پى بود و از بسيارى روى هم مى غلطيد جارى كرد ، ( 13 ) آن آب را بر پشت باد تندى كه قوىّ و با صداى بلند بود بر نشاند پس به باد فرمان داد تا آن آب را ( از هر سو ) باز گرداند و محكم نگاهش دارد ( تا از هم پاشيده نشود ) و باد را تا سر حدّ آب نگاه داشت و در جايگاه آن آب قرار داد ، هوا در زير آن باد باز و گشاده و از بالايش آب ريخته شده ( و در جنبش بود ) ( 14 ) آنگاه باد ديگرى را آفريد و جاى وزيدن آن را عقيم گردانيد ( آن باد را فقط براى موج آب بيافريد نه براى چيز ديگر ) و قرار داد آن را كه هميشه ملازم تحريك آب باشد ، و وزيدن آن را تند كرد و مبدا تكوينش را دور دست گردانيد ( به قسمى كه جاى وزيدنش شناخته نمى شود ) پس آن را به حركت دادن و برهم زدن آن آب فراوان و بر انگيختن و بلند كردن موج درياها فرمان داد ( فرمان داد تا هر گوشه‌اى از آن آب را كه خود دريايى است بموج آورد ) ( 15 ) پس آن باد هم آن آب را مانند مشك جنبانيد و بهم زد ، و به آن تند وزيد مانند وزيدنش در جاى خالى و وسيع ( و چنان بر آن آب وزيد كه ) اوّل آن را به آخرش باز مى گرداند ، و ساكنش را بمتحرّك آن ، تا آنكه انبوهى از آن آب بالا آمد و آن قسمتى كه متراكم و بر روى هم جمع شده بود كف كرد ، ( 16 ) پس خداوند متعال آن كفها را در جاى خالى وسيع و فضاء گشاده بالا برد ، هفت آسمان را ( بدون اعوجاج و كجى ) از آن كفها پديد آورد ، زير آن آسمانها موجى را قرار داد تا از سيلان و ريزش ممنوع باشد و بالاى آنها سقفى را كه محفوظ است و بلند ( و آن آسمانها را بر پا نمود ) بدون ستونهايى كه نگاه دارد و بى ميخ ( و يا ريسمانى ) كه آنها را منظّم داشته باشد ، ( 17 ) آنگاه آن آسمانها را به زينت ستاره‌ها و روشنى نور افكنها آرايش داد و در آنها چراغ نور افشان خورشيد و ماه درخشان را بجريان انداخت در حالتى كه ( هر يك از آن ستاره‌ها و خورشيد و ماه ) در فلكى است دور زننده و سقفى سير كننده و لوحى متحرّك .